Wiara

Wiara

                No tak, większość z nas jest wierząca. Ale czy wierzycie dlatego, że sami tego chcecie? Czy może tak was nauczono? Czy jeśli urodzilibyście sie kilka tysięcy kilometrów stąd, to czy dalej wierzylibyście w to samo? Nie, mogę wam to zapewnić. Wierzylibyście w coś zupełnie innego, w to co by wam przekazano. Wierzylibyście w Allacha lub Buddę. W to co wierzyliby wszyscy wokół was. To miejsce wychowania i rodzice wybierają za nas wiarę. Większość decyduje się przy niej zostać, bo to im wpojono.

                Kolejną sprawą są zgromadzenia wiernych i modlitwy, Pomyślmy, czy istota doskonała, potrzebuje naszych uwielbień? Czy musimy zanosić nasze prośby w modlitwach, skoro On zna wszystkie nasze czyny i zamiary? Czy musimy sie spowiadać, skoro i tak zna wszystkie nasze grzechy?  Czy ślepa wiara jest dobra? Czy piękno wiary nie polega właśnie na wątpliwościach? Nie jesteśmy pewni co czeka nas po śmierci, może tylko chcemy wierzyć, że coś po niej jest. Aby nadać jej i całemu naszemu życiu sens. Jaki jest sens istnienia na tym świecie jeśli po nim nic nie ma? A jeśli naprawdę coś tam jest? To czy spędzanie, danego nam przez Niego życia, modląc się w świątyni, nie jest czasem jego marnowaniem? Czy nie lepiej, ten czas poświecić na cieszenie się tym darem, i na pomocy innym w jego docenieniu?

                Jaki sens ma wiara? Może po prostu nie chcemy myśleć, że w pewnym momencie przestaniemy istnieć?

Wyjątkowość

Wyjątkowość

                No tak, każdy z nas jest inny, czyli każdy jest wyjątkowy, na swój sposób. Ale jeśli każdy z nas jest wyjątkowy, to czy ta wyjątkowość nie staje się czymś normalnym? Jeżeli wszyscy są wyjątkowi, to czy tak naprawdę ktokolwiek jest taki? Czy może po prostu każdy jest normalny, bo jest wyjątkowy? Nie ma przecież na świecie dwóch takich samych ludzi, czyli każdy jest niepowtarzalny, wyjątkowy. Właśnie jest wyjątkiem od czego? Od innych normalnych ludzi, z których każdy jest wyjątkowy? Wyjątkowym można nazwać coś co odbiega od reguł. Ale tu nie obowiązują żadne reguły. Jak więc można zrobić wyjątek, od czegoś czego nie ma? Moje pytanie, czy jeżeli każdy jest wyjątkowy, to czy nie czyni to wyjątkowości czymś zupełnie normalnym?

Kim jesteś?

Kim jestem?

                Z pozoru proste pytanie, które słyszymy niemalże każdego dnia. Najczęściej odpowiadamy, zdradzając nasze imię i nazwisko, dwa nic nie mówiące o nas słowa. Nie opisują one kim jesteśmy, ale to jak na nas wołają, jak postanowili na nas wołać, kiedy jeszcze nie mieliśmy na to wpływu. Kim jestem? To pytanie powinien sobie zadać każdy z nas. Nie chodzi tu o nasz zawód. Nie, to tylko mówi, czym zarabiamy na życie. Nie mówi o tym co chcielibyśmy robić, ale o tym co robimy, Bo czy każdy, nie czy ktokolwiek zdołał spełnić swoje marzenia, dotyczące pracy? Czy każdy z nas jest aktorem, piłkarzem, kosmonautą? Nie, dokonali tego tylko wybrańcy. Kim jestem? Człowiekiem. Tego nie można zaprzeczyć, ale ta odpowiedź dalej nic nie znaczy. Czy kiedykolwiek małpa zapytała się kim jesteś? Zrobił to tylko inny człowiek, on nie oczekuje takiej odpowiedzi. Więc kim jestem? Sobą. Tylko co to znaczy? Masz takie imię i nazwisko, które nadali Ci rodzice, na które nie miałeś wpływu. Wykonujesz konkretny zawód, lecz nie pokrywa się on z tym, co chciałeś w życiu robić. Jesteś człowiekiem, jak wszyscy. A wiec kim tak naprawdę jesteś?

Nie jest to cześć powieści, tylko moje osobiste przemyślenia. Odpowie ktoś?